Çamoluk Resimleri

Çamoluk Koyleri

Akyapı

Bayır

Çakılkaya

Daldibi

Eğnir

Fındıklı

Gücer

Gürçalı

Hacıahmetoğlu

HAcıören

Kaladere

Karadikmen

Kayacık

Kaynar

Kılıştutan

Koçak

Kutluca

Akçaören

OZanköy

Pelitli

Pınarlı

Sarpkaya

Taşçılar

Taşdemir

Usluca

Yeniköy

Yusufeli

Çamoluk Coğrayası

Konum: İlçe 40 - 48 enlem ve 38 - 45 boylamlarında yer almaktadır. Bu konumu ile Doğu Anadolu’nun kuzeybatı, İç Anadolu’nun kuzeydoğu ve Karadeniz Bölgesi’nin güneyinde olup geçit bölgesi özelliğini göstermektedir. Güneyinde Gölova (Sivas), batısında Şebinkarahisar (Giresun), kuzeyinde Alucra (Giresun), doğusunda Şiran (Gümüşhane), güneydoğusunda Refahiye (Erzincan) ilçeleri yer almaktadır. 1990 yılında yapılan genel nüfus sayımında toplam nüfusunun 10 bin 641 olduğu tesbit edilmiştir. İlçeye bağlı 6 mahalle ve 29 köy vardır. Çamoluk İlçesi’nin coğrafi yönden Doğu Anadolu Bölgesiyle bağlantılı olması, aynı zamanda tarihi bağlantıyı da sağlamaktadır.

Yüzey Şekilleri: İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği 1110 metredir. Kalesivrisi ve Kireçkuyusu köyleri tepelerinin çevrelediği ve Kelkit ırmağının ikiye böldüğü vadide kurulmuştur. İlçedeki önemli dağ ve tepeler aşağıda gösterilmiştir. - Aktaşkıranı tepesi (1866 m.) - Kırtıllıkburnu tepesi ( 1771 m.) - Eğrinin sivri tepesi (1129 m.)

İklimi: Coğrafi konumu itibari ile Karadeniz Bölgesi’nin ve Doğu Anadolu Bölgesi’nin kesiştiği bir noktada bulunan ilçede karakteristik bir kara iklimi hüküm sürmektedir. Kışları soğuk ve yağışlı, yazları sıcak ve kuraktır. Yılın en soğuk ayı ocak, en sıcak ayı ağustostur. Yıllık sıcaklık ortalaması 15.7 derecedir. 1993 yılının en soğuk günü 23.5 derece, en sıcak günü 37.2 derecedir. Kar yağışlı gün sayısı 42, karla kaplı gün sayısı ise 102 dir. Kışın kar, ilkbaharda ve son baharda yağmur şeklinde düşen yağışların mevsimlere göre dağılımı şöyledir. İlkbaharda % 53, yazın % 4 , kışın %21, son baharda ise %22 dir.

Bitki Örtüsü: İklim şartları ve yeryüzü şekilleriyle bağlantılı olarak bitki örtüsü genellikle bozkır görünümündedir. Yer yer bozuk fundalıklar ve çalılıklar vardır. Daha yükseklikte ormanlık alanlar görülür. Ayrıca küçük guruplar halinde meşe ağaçları bulunmaktadır. Irmak yatağı boyunca çok miktarda kavak ve söğüt ağaçları bulunmaktadır. İlçenin her tarafında bol miktarda ceviz ağacı yetiştirilmiştir. Kaliteli ceviz veren bu ağaçlar, ilçe ekonomisine katkı sağlamaktadır. İlçede asli ağaç türleri olarak sarıçam, meşe, ardıç ve kavak; diğer vejetasyon türleri olarak kuşburnu, aliç, dağ çileği bulunmaktadır.

Akarsu ve Göller: İlçenin en önemli akarsuyu Kelkit çayıdır. Erzincan ili sınırlarından doğan Seme deresi vadiyi geçerek Güce ve Kaledere köylerinin birleştiği yerde Kelkit çayına karışır. Kelkit çayı ilçenin ortasından geçer. Çamoluk’un arazisini doğu-batı istikametinde ikiye ayırır ve Yeşilırmak’a karışır. Sonbaharda ve ilkbaharda yağışların artması ile kabaran ve yazın kuruyan küçük dereler vardır. Bunlar; Hayran, Susuz dere, Kurukol deresi, Değirmen dere, Derin dere, Demirci deresi, Kuzyurt deresi ve Çıngırdın deresidir. İlçenin Gürçalı köyünde bulunan Gürçalı şelalesi görülmeye değer bir güzellik arz eder. Ayrıca Yenice köyünde bulunan şelale de aynı güzelliğe sahiptir. Çamoluk’ta sulama suyu çok olmasına rağmen sulamadan yeteri kadar faydalanılmamaktadır. Devlet Su İşleri’nin sulama kanalları yapması ile birlikte ilçede tarım arazisi daha iyi sulanacak ve tarımda verim büyük ölçüde artacaktır.

Nüfus ve Yerleşim: 2000 yılında yapılan sayımlarda ilçenin genel nüfusu 14.715; merkez nüfusu ise 4.192’tür. İlçenin nüfusunun bu kadar az olmasının sebebi büyük şehirlere olan göçtür. Halkın büyük bir kısmı Türkiye’nin çeşitli illerinde, özellikle İstanbul’da yaşamaktadır. Bu göçün en büyük sebebi tarım arazisinin azlığı ve iş imkânlarının kısıtlı olmasıdır. Yapılan araştırmalarda İstanbul’da yaşayan Çamoluk’luların 90 bin civarında olduğu tesbit edilmiştir. Bu duruma göre Çamoluk’ta doğanların nüfusu 105 bin civarındadır. İlçe merkezi ve köylerde yerleşik bir hayat tarzı benimsenmiştir. Köy ve mahalleler Karadeniz Bölgesi’nin tersine toplu haldedir. Son yıllarda yapılan binalar artık çağın gerektirdiği şartları haizdir. Eskiden yapılan taş duvar ve toprak damlı evler artık terk edilmiştir. İlçenin 1 beldesi, 8 mahallesi ve 27 köyü mevcuttur.

Alucranın ilklimi

Alucra yöresinin iklimi, Karadeniz ikliminin aksine kışları soğuk ve kar yağışlı, yazları sıcak ve kuraktır. Karların erimesi nisan ayinin ortalarına kadar sarkıp, bahar yağışları da hazirana kadar uzamaktadır. İlkbaharda karların erimesi ve yağmurların başlamasına paralel olarak akarsuların debisi artış gösterir. Bu mevsimde debisi en yüksek akarsu Bağırsak deresi olduğu görülür. İnce Dere, suyunun tamamına yakinini Gavur Dağlarındaki karların erimesinden alır. Yaz kuraklığından dolayı yazın (Ağustos) tamamıyla kurur. Bağırsak Deresi de, yazın beslenemediği için kuruma noktasına gelir. Moran Deresi ise, Bağırsak ve İnce Dere'ye nazaran rejimi daha düzenli olup yazın da sularını akıtmaya devam eder. "Yıllık yağış miktarı : 560 mm³ Ortalama sıcaklık : 18º Otalama soğukluk: -1º"

Görüldüğü gibi, akarsuların debisi ve yıllık yağış miktarına bakıldığında düzensiz bir rejim görülür. Bu haliyle Alucra nın iklimi Karadeniz'den çok, Doğu Ana Dolu'daki komsularımıza benzemektedir.

Alucra Resimleri

Alucra Müzikleri bu alanda yer alacak yakında

Akincılar Tarihi

Elde bulunan ve görülen bütün tarih ve haritalarda isaret edildigi üzere Etiler’in Kelkit irmagi havzasini ihtiva eden bir sinira sahip olduklari bilinmekte ve görülmekte olmasi sebebiyle Akincilar ilçe ve köylerinin bulundugu cografik bölgenin en eski sakinlerinin de Etiler olmasi ihtimali ve varsayimi kuvvetlidir.
Sonrasinda: Amazonlar, Kimriler, Medler Ve Persler, Pontlar, Sezar ve Roma Imparatorlugu, Danismentliler, Mengüçogullari, Selçuklular, Ilhanlilar, Ertana Beyligi, Akkoyunlular Ve Osmanli Imparatorlugu bölgeye hakim olmus, bu bereketli topraklar medeniyetlere besiklik yapmistir.
Akincilarla ilgili en kesin bilgiler 1071 yillariyla baslamistir.

•Orta Asya'dan göç eden Türkmen boylarinin Anadolu’daki ilk yerlesim bölgelerinden biri olan Akincilar; Büyük Selçuklu Sultani Meliksah’ in kumandanlarindan Emir Danisment’ in Kelkit Havzasini da içine alan genis bir bölgeyi Selçuklu topraklarina kattigindan bölgeye gelen Türkmen boylarindan birini simdiki Akincilar Ilçe Merkezinin 1 km. güneyindeki Sögütlüdere Mevkiine yerlestirmistir.
Söylenen rivayetlere göre burada özellikle keçi besleyerek geçimlerini yapan Türkmen boyunu yapmis oldugu barinaklar ve keçi agillarinin iz­lerine rastlanmaktadir. Ayni mevkiide bulunan ve simdi orman içerisinde kalan "Dümdüzleri" ve "Ali Tarlalari" adi verilen bos alanlarida tarla olarak kul­lanmislardir. Buralarda ektikleri mahsûller her nedense ilk yillarda az oldugundan, kurduklari köy "Az-biter" adini almistir. Türkçe bir kelime olan "Azbiter" daha sonralari "Azbider" ve "Ezbider" olarak söylenmeye baslanmistir.
lBölge simdiki Akincilar ilçe merkezinin bulundugu iki ana bölgeye (Yukari ezbider “Ezbider Bâla” , Asagi Ezbider “Ezbider Zir”) ayrilmis durumdaydi.


--------------------------------------------------------------------------------

• Karahisar-i Sarki, bugünkü adiyla Sebinkarahisar, 16. yüzyilda, kendi adiyla anilan Karahisar-i Sarki Sancagi’nin merkez kazasini teskil etmekteydi. Sancagin kapladigi alan, günümüzde Giresun, Gümüshane ve Sivas illerinde yer alan ilçelere tekabül ediyordu: Giresun ilinden Alucara, Sebinkarahisar ve Çamoluk; Gümüshane ilinden Siran ve Sivas ilinden Koyluhisar, Ortakent, Susehri, Akincilar, Gökçekent ve Gölova, Karahisar-i Sarki sancagina dahil edilmisti. Cografi yönden de bir bütün, bir ünite teskil eden bölge, idari bütünlügünü, imparatorluk çapinda yeniden düzenlemelerin yapildigi 19. yüzyila kadar korumustur..
Bununla beraber büyük seyyah Evliya Çelebide Ezbider'in: Sebinkarahisar topraginda, bagli, bahçeli memur bir Türk köyü oldugunu yazmis ve Erzurum eyaletine bagli oldugundan bahsetmistir.•Ilçe Merkezinde bulunan ve halk arasinda "Gönen Çesmesi" diye bilinen fakat asil adinin kitabesinde "Sultan Süleyman" Çesmesi” oldugu belirtilen çesmenin 1647 tarihli kitabesinde Ezbider'in o tarihlerde Sebinkarahisar'a bagli bir köy oldugu belirtilmektedir. Osmanlica yazili olan bu kitabede;
• "Karahisar-i Sarkiye bagli Ezbider köyü Sultan Süleyman Çesmesi, Allah ona rahmet etsin ve onu affetsin, bu çesmenin yapilmasina sebep olan. Sultan Ibrahim'in oglu Sultan Mehmet'in Allah mülkünü ve saltanatim daim eylesin" yazilidir.

Ilçe merkezine 1800’lü yillarda Ermeniler yerlesmisler ve 1835’de kilise yapmislardir. Bu Dönemin kalintilari Manastir bölgesinde bulunmaktadir. Birinci Dünya Savasi yillarinda ve Dogu Anadolu Bölgesinde yasanan Ermeni vahseti sirasinda, burada da karisikliklar yasanmis ve sonunda Ermeniler kiliselerini ve manastiri yakarak doguya kaçmislardir. Bu kiliseler daha sonra 1939 Erzincan Depreminde yikilmistir.

Mustafa Kemal ATATÜRK Erzurum'a gidisinde 29 Haziran 1919 da, Kongre dönüsünde ise 1 Eylül 1919 Pazartesi günü Ilçe top­raklarindan geçmistir. Yolda otomobiline aldigi zamanin Ezbider Mektep Muallimi olan, Siyrindi'li Hoca Ismail Efendiyle birlikte Susehri'ne kadar be­raber yolculuk etmislerdir.
•1860 yilinda Susehri ilçe oldugunda Akincilar (Ezbider) Nahiye olmustur.
Akincilar’da Cumhuriyetin kurulusuyla birlikte küçük bir Belediye teskilatinin kuruldugu ve 1932 yilina kadar olan bu kisa dönemde, Hatipoglu Ali Efendi ve Hüseyin Efendi ile Ugruncali Tevfik Efendi'nin Reislik yaptiklari bilinmektedir.


--------------------------------------------------------------------------------

•1932’de Akincilar (Ezbider) Sivas’a baglanmistir.
•Nüfus Memurlugu kurulmus, 1974 tarihinde çikan yanginda Hükümet Konaginin yanmasi nedeniyle Susehri’ ne nakledilmistir
•1958 yilinda Belediye teskilati kurulmustur. 1962 yilina kadar adi Yukari Ezbider olan nahiyenin adi bu tarihte “Akincilar” olarak degistirilmistir.

Akıncılar Resimleri

Akıncılar Köyleri

Abdurrahman

Aşağıyeniköy

Avşar

Balçık

Ballıdere

Çİçekli

Derecik

Doğantepe

Dündar

Ekenek

Elibüyük

Eskibağ

Geyikpınar

Göllüce

İkizyurt

Kavakköy

Kayı

Kılıç

Onarı

Ortaköy

Sapanlı

Sevindik

Sıyrındı

Şenbağlar

Uğrunca

Üzengi

Yağlıçayır

Yukarısarıca

Yusufşeyh

Yünlüce

Kelkit Vadisi

Alucra,akıncılar,çamoluk,gölova,refahiye,reşadiye,mesudiye,koyulhisar,almus,suşehri,şebinkarahisar,şiran ilçelerinin bulundugu aynı kültüre sahip ilçelerin bulundugu yöreye denir.