Mustafa Kucuk
Mustafa Kucuk
Mustafa küçük 1951 şebinkarahisar ın yıltarıç köyündendir.Kelkit Vadisi diye adlandırdıgımız vadinin imparatorudur.
Yazılar
Nurettin Bay
Nurettin Bay
Nurettin Bay kimdir ?
Nurettin Bay
Nurettin BaY 1962 Şebinkarahisarın Tepeltepe Köyü doğumludur.Kelkit Vadisi diye adlandırdıgım vadinin en güclü sanatçılarından biridir.
nurettin bay videoları
,nurettin bay müzikleri müzikleri
Siran
Siran
Siran ilçe merkezinin ne zaman kimler tarafindan kuruldugu hakkinda kesin bir rivayet bulunmamaktadir. Ancak bazi arastirmacilar ilçenin Türkler tarafindan kuruldugunu söylemektedirler. Ilçe merkezinin kurulusu hakkinda iki rivayet vardir. Birinci rivayet ; Ilçe merkezine ilk gelen ilk kisinin bugün ilçede türbesi bulunan Karaca Baba oldugudur. Ikincisi ise ; Ahlat dolaylarindan gelen bir kervanin o zamanlar ormanlik bir bölge olan ilçe merkezinden geçerken develer deve yokusunda yorulurlar. Dinlenmek için Hacioglu mahallesindeki çesmenin basinda (Suanda Kelkit yolu üzerinden ilçe girisinde bulunan) mola verilir. Bölge kervancilarinin hosuna gider ve bir daha bölgeyi terk etmezler Küçük bir ihtimal ise Evliya Çelebi seyahatnamesinde içe merkezi için Karacalar diye yaz kis belki de günümüzde bile görünen karaca hayvanlarinin bu bölgede çok olmasindan kaynaklandigidir.
Susehri
Susehri
SUŞEHRİ
Ilçenin ilk yerlesim yeri simdiki merkezin iki kilometre dogusunda, Çayirbasi mevkiinde bulunmaktadir. Bulahiye adini tasiyan bu yerlesim yeri depremler sonucu yikilinca ilçe, Andiryas adi ile simdiki bulundugu yerde gelismeye baslamistir. (Halen ilçenin dogusunda bir bölgeye Bulakli denilmektedir.)
1865 yilinda yeniden yapilan vilayet düzenlemesinde Sebinkarahisar sancagi Trabzon’dan alinarak Amasya ve Tokat ile birlikte Sivas vilayetine baglanmistir. Bu düzenleme ile Susar (Gölova) ve Aksar Subasiliklari kaldirilmis ve Endires köyüne ilçe teskilati kurularak “SUSEHRI” adi verilmistir.
1933 yilinda çikarilan bir kanunla Susehri’nin bagli bulundugu Sebinkarahisar ilçe yapilarak Giresun’a baglaninca Susehri, Sivas ilinde kalmistir.
Susehri’nde kültürel yapiyi etkileyen en önemli faktörlerden biri cografi konumdur. Ilçenin Iç Anadolu ile Karadeniz Bölgelerinin geçis çizgisinde yer almasi, iklim ve bitki örtüsünde oldugu gibi kültür ve folklarda da geçis özelliklerini ön plana çikarir. Yörede Iç Anadolu ve Karadeniz kültürü bir arada görülür. Bunun en çarpici örnegi, Iç Anadolu Bölgesine has davul zurna ile Karadeniz Bölgesinin karakteristik enstrümani kemençenin yan yana görülmesidir. Halk oyunlarinda da geçis özelliklerini görmek mümkündür. Susehri’nde Karadeniz Bölgesinin horon u ile Iç Anadolu bölgesinin halayi adeta iç içe girmis gibidir.
Sebinkarahisar
Sebinkarahisar
ŞEBİNKARAHİSA İLÇESİ GENEL BİLGİ
Doğu Karadeniz Bölgesi’nde, Giresun İli’ne bağlı bir ilçe olan Şebinkarahisar, kuzeyde Dereli, kuzeydoğuda Yağlıdere ve Alucra, doğuda yine Alucra, güneydoğuda Çamoluk ve Sivas’ın ilçelerinden Güneydoğuda Akıncılar, güneyde Suşehri, batıda Koyulhisar ile kuzeybatıda Ordu’nun Mesudiye ilçesi ile çevrilidir. Giresun Dağları’nın güney eteklerinde, Avutmuş Çayı vadisinin kuzey yamaçlarında kurulmuştur. İlçe topraklarını Giresun Dağları ile Çoruh-Kelkit Dağları engebelendirmektedir. Bu dağların en yüksek bölümünü oluşturan Karagöl Dağı’nın güney yamaçları da ilçe toprakları içerisindedir. İlçe topraklarının en yüksek noktası Giresun Dağlarının orta kesimindeki Erimeztepe’dir (2.701). Ormanlarla kaplı olan Giresun Dağlarının yüksek kesimlerinde yaylalar bulunmaktadır. İlçe topraklarının büyük bir bölümünü Kelkit Nehri sulamaktadır. Ayrıca ilçe sınırları içerisinde Avutmuş deresi, Yağlıdere sulamaktadır. İlçe sınırları içerisinde çok sayıda göl bulunmakla beraber, bunlar küçük göllerdir. Yöredeki en önemli göl 31 km2’si ilçe sınırları içerisinde kalan Kılıçkaya Baraj Gölü’dür. Ayrıca akarsular ve göller gibi önemli bir hidrografik unsur olan kaynaklar da, yörede çok sayıda bulunmaktadır. Deniz seviyesinden 1.350 m. yüksekliktedir. İl merkezine 108 km. uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 1.394 km2 olup, toplam nüfusu 43.904’tür. Şebinkarahisar’da, yarı kurak İç Anadolu İklimi ile nemli Karadeniz İklimi arasında sıcaklık ve karasallık karakterleri açısından İç Bölgeye, buharlaşma, nem ve yağış şartları açısından Karadeniz İklimine yakınlaşan bir geçiş iklimi yaşanmaktadır. Yıllık ortalama sıcaklık 8,9 santigrat derece ve ortalama yağış miktarı 572.2 milimetredir. İlçe ekonomisi tarım, hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen başlıca ürünler; buğday, arpa, fiğ, nohut, patates, fasulye, yeşil mercimek, domates, biber, salatalık, lahana, pırasa, soğan, ıspanak, nane, kavun, karpuz, sarımsak, havuç, maydanoz, kabak, marul, bamya patlıcan, patatestir. Ayrıca dut meyvesinden pekmez ve pestil üretilmektedir. Hayvancılıkta yaylalarda sığır, koyun besiciliği yapılır, arıcılık ve tavukçuluk da oldukça yaygındır. İlçe topraklarında alümit, bakır, kurşun, çinko, flüorid ve uranyum içeren maden yatakları bulunmaktadır. İlk Çağlarda Kaşkaların yaşadığı topraklara Hititler, Frigyalılar, Kimmerler, Medler ve Persler hakim olmuşlardır. Ancak kentin MÖ.I.yüzyılda Romalılar tarafından kurulduğu sanılmaktadır. XI.yüzyılda Bizans’ın Sebasteia Theması’nın sınırları içerisinde bulunuyordu. İstanbul’un Latin istilası sırasında Trabzon’a gelen Komnenosların kurduğu Trabzon Pontus İmparatorluğu’nun egemenliğine girmiştir. Malazgirt Savaşı’ndan (1071) sonra Türkmen boylarından Peçenekler ve Koman Türkleri buraya yerleşmiştir. Anadolu Selçukluları, Mengücekoğulları, Eretna Beyliği, Kadı Burhaneddin Devleti, Karakoyunlular ve Akkoyunlular yöreye hakim olmuşlardır. Şebinkarahisar 1473’te Osmanlı topraklarına katılmış, XVI. ve XVII.yüzyıllarda Celalî İsyanlarından etkilenmiştir. XIX.yüzyılın ortalarına kadar Trabzon eyaletinin Karahisar-Şarkî sancağının sınırları içerisinde kalmıştır. I.Dünya Savaşı’ndan sonra Şebinkarahisar’lılar Kurtuluş Savaşı’na katılmıştır. 1919 yılında Erzurum’da toplanan kongreye Şebinkarahisar’ı temsilen Dr. Cemil Şencan delege olarak katılmıştır. 1920 yılında ilçede Anadolu Müdafa-i Hukuk Cemiyeti Şurası kurulmuştur. Cumhuriyetin ilanından sonra bu sancak diğerleri gibi il yapılmış, Şebinkarahisar da 1933’te ilçe yapılarak Giresun’a bağlanmıştır.
Refahiye
Refahiye
Ilçenin ilk yerlesim yeri simdiki merkezin iki kilometre dogusunda, Çayirbasi mevkiinde bulunmaktadir. Bulahiye adini tasiyan bu yerlesim yeri depremler sonucu yikilinca ilçe, Andiryas adi ile simdiki bulundugu yerde gelismeye baslamistir. (Halen ilçenin dogusunda bir bölgeye Bulakli denilmektedir.)
1865 yilinda yeniden yapilan vilayet düzenlemesinde Sebinkarahisar sancagi Trabzon’dan alinarak Amasya ve Tokat ile birlikte Sivas vilayetine baglanmistir. Bu düzenleme ile Susar (Gölova) ve Aksar Subasiliklari kaldirilmis ve Endires köyüne ilçe teskilati kurularak “SUSEHRI” adi verilmistir.
1933 yilinda çikarilan bir kanunla Susehri’nin bagli bulundugu Sebinkarahisar ilçe yapilarak Giresun’a baglaninca Susehri, Sivas ilinde kalmistir.
Ilçe, batisindaki çam ormanlari ve merkezden 10 km mesafede Sogukgöze ve Karaçam mevkileri arasinda yer alan, yüksekligi 2000 m olan Dumanli yaylalari, soguk su kaynaklari, göleti, piknik alanlari ve kayak imkanlari ile yaz ve kis turizmi açisindan önem tasimaktadir. Her yil Agustos ayinda bal festivali düzenlenmektedir. Ekonomisi toprak ve tarim ürünlerine dayanmaktadir. Çavdar, bakliyat, ceviz, kavun ve karpuz bolca yetistirilir.
Ilçemiz, Erzincan Ilimizin kuzeybati ucunda Dogu Anadolu Bölgesi, Karadeniz Bölgesi ve Iç Anadolu Bölgesinin sinirlarinin birlestigi yerde kurulmustur. 38,8 dogu boylami ile 39,9 kuzey enleminde 1746 km2 yüzölçümünde, 1580 rakimda meskun olup, batisinda Kizildag (2190 m), dogusunda Sakaltutan (2160 m) geçitleri yer almaktadir.Ilçenin yazlari ilik, kislari sert ve kar yagisli geçer.
Ilçe merkezi kuzeyden güneye akan Hakoglu ve Kocaçay (Belgazi ) dereleri ile dogudan bati yönüne akan Bolkar (Bulgar- Ilgari) çayinin birlestigi düzlük ve düzlügün batisinda bulunan tepelerin yamaçlari ile yamaç dere düzlügünün olusturdugu esikte ve E-80 devlet karayolunun üzerinde yer almaktadir. Karadeniz Bölgesi, Dogu Anadolu Bölgesi ile Iç Anadolu Bölgesini birbirinden ayiran ve Yesilirmak ve Firat gibi önemli nehirlerin su toplama havzasi olmasi nedeni ile büyük bir önem tasimaktadir. Ilçemizin dogusunda Vilayet Merkezi, kuzeyinde Siran ve Alucra, kuzeybatisinda Gölova ve Akincilar batisinda Imranli, güneyinde Kemah ve Iliç Ilçeleri bulunmaktadir.
Ilçenin iklimi; yazlari ilik, kislari sert ve kar yagislidir
22 Ekim 2000 tarihinde yapilan Genel Nüfus Sayimi sonucuna göre Refahiye Merkez nüfusu 6034, köy ve bucaklarin nüfuslari toplami ise 9953'dür.
1997-2000 yillari arasinda Refahiye Ilçe Merkezindeki yillik nüfus artis orani % -4,60 yine ayni tarihlere iliskin olarak köylerdeki yillik nüfus artis orani % 8.05'dir.Bu durumda 1997 - 2000 yillari arasinda Refahiye toplam nüfusunda yillik % 2.15 lik artis olmustur. Köylerdeki nüfus artis oraninin yüksek olmasinin nedeni 1990- 1997 yillarinda yasanan bölücü terör nedeniyle güvenlik endisesi tasiyan vatandaslarimizin köylerini terk etmeleri 1997 yilindan sonrada ata yurtlarina geri dönüs yapmalaridir. Köylerimizdeki nüfusun çogunlugu yaslilardan olusmaktadir.
Bölgenin ekonomik durumu tarim ve hayvanciliga dayanmaktadir. Ilçe Merkezinde T.C. Ziraat Bankasi, Tarim Kredi Kooperatifi ile Esnaf ve Sanatkarlar Odasi Baskanligi bulunmaktadir.
Mesudiye
Mesudiye
Ordu ili merkezine 115 km mesafede bulunan Mesudiye ilçemizin yüzölçümü 1182 km2 dir. Ordu ilinin alanı en geniş ilçesidir. Üç beldesi 57 köyü mevcuttur. Beldeler Topcam, Üçyol ve Yeşilce’dir.
İlçe nüfusu 5.700 geneli 20.000 civarındadır. Denizden yüksekliği 1500m dir Mesudiye’nin merkezinde Kilise, Yüksek Okul binası ve Merkez camii minaresi tarihi değer olarak dikkati çeker. İlçemizin en eski adı Meletios, daha sonraki adları ise Milas ve Hamidiye’dir.
Arıkmusa köyündeki Arıkmusa Kaya Yerleşmesi tamamlayıcı unsurlarıyla 2500 yıllık bir geçmişi işaret etmektedir. Yeşilçit köyünde bulunan Meletios kalesi, Türk köyünde bulunan türbe ve Türk dönemi unsurlar Mesudiye’nin Ordu ilindeki en eski Türk iskan alanı olduğunu gösterir.
Ordu-Mesudiye karayolu asfalt olmakla birlikte meşakkatlidir. Arazi çok dik yamaç ve engebelidir Yol bu sebeple dar, çok virajlı ve inişli çıkışlıdır.
Mesudiye ilçemiz İç Anadolu’ya (Sivas) çok rahat bir yol ile bağlanmıştır. Bu şirin ilçemiz her şeyden önce bir tarih merkezidir. Kale, dehliz, türbe, kilise, cami, çeşme, kütük ve taş ev gibi tarihi eser ve yerler hayli fazladır. Mesudiye İlçesi sınırları içerisinde çok sayıda gezi ve piknik yeri bulunur.Ordu ilinin en uzun akarsuyu olan melet çayı ilçemiz sınırlarında doğmakta olup ilçenin içinden geçmektedir. İlçemizde yaylacılık kültürü oldukça gelişmiştir. Başlıca yaylalarımız ise Keyfalan, Taştekne, Kızılağaç, Çukuralan, Üreğil ve Zile yaylalarıdır. Iğdır ormanları ilçemizin güzel çam ormanıdır. Mesudiye’nin en önemli geçim kaynağı hayvancılık ve Topcam yöresinde yetişen fındıktır.
Mesudiye yöresi halk oyunları Karadeniz ve Orta Anadolu özellikleri taşımaktadır. Horon, Halay ve Karşılama türünde değişik oyunlar vardır. Horon ve Halaylar Orta Anadolu oyunlarına göre daha sert figürlü ve daha çabuk tempoludur. Özel bir giysisi yoktur. Mevcut giysilerle oynanır. Oyunlar, davul, zurna ve kemençe eşliğinde, kadın ve erkeklerle birlikte oynanır.
En çok oynanan oyunlar şunlardır:
Dik Horon, Tamzara, Nuri, Kerem, Üç Ayak, Halay, Madımak, Rum, Diki ve Karşılamadır. Ülkemizde ilk kez uygulanan Köykent projesi ilçemizde uygulanmıştır.
İlçe nüfusu 5.700 geneli 20.000 civarındadır. Denizden yüksekliği 1500m dir Mesudiye’nin merkezinde Kilise, Yüksek Okul binası ve Merkez camii minaresi tarihi değer olarak dikkati çeker. İlçemizin en eski adı Meletios, daha sonraki adları ise Milas ve Hamidiye’dir.
Arıkmusa köyündeki Arıkmusa Kaya Yerleşmesi tamamlayıcı unsurlarıyla 2500 yıllık bir geçmişi işaret etmektedir. Yeşilçit köyünde bulunan Meletios kalesi, Türk köyünde bulunan türbe ve Türk dönemi unsurlar Mesudiye’nin Ordu ilindeki en eski Türk iskan alanı olduğunu gösterir.
Ordu-Mesudiye karayolu asfalt olmakla birlikte meşakkatlidir. Arazi çok dik yamaç ve engebelidir Yol bu sebeple dar, çok virajlı ve inişli çıkışlıdır.
Mesudiye ilçemiz İç Anadolu’ya (Sivas) çok rahat bir yol ile bağlanmıştır. Bu şirin ilçemiz her şeyden önce bir tarih merkezidir. Kale, dehliz, türbe, kilise, cami, çeşme, kütük ve taş ev gibi tarihi eser ve yerler hayli fazladır. Mesudiye İlçesi sınırları içerisinde çok sayıda gezi ve piknik yeri bulunur.Ordu ilinin en uzun akarsuyu olan melet çayı ilçemiz sınırlarında doğmakta olup ilçenin içinden geçmektedir. İlçemizde yaylacılık kültürü oldukça gelişmiştir. Başlıca yaylalarımız ise Keyfalan, Taştekne, Kızılağaç, Çukuralan, Üreğil ve Zile yaylalarıdır. Iğdır ormanları ilçemizin güzel çam ormanıdır. Mesudiye’nin en önemli geçim kaynağı hayvancılık ve Topcam yöresinde yetişen fındıktır.
Mesudiye yöresi halk oyunları Karadeniz ve Orta Anadolu özellikleri taşımaktadır. Horon, Halay ve Karşılama türünde değişik oyunlar vardır. Horon ve Halaylar Orta Anadolu oyunlarına göre daha sert figürlü ve daha çabuk tempoludur. Özel bir giysisi yoktur. Mevcut giysilerle oynanır. Oyunlar, davul, zurna ve kemençe eşliğinde, kadın ve erkeklerle birlikte oynanır.
En çok oynanan oyunlar şunlardır:
Dik Horon, Tamzara, Nuri, Kerem, Üç Ayak, Halay, Madımak, Rum, Diki ve Karşılamadır. Ülkemizde ilk kez uygulanan Köykent projesi ilçemizde uygulanmıştır.
Koyulhisar
Koyulhisar
Yesilirmak’in kolu olan Kelkit Çayi vadisinin 4 km. Kuzey kesimine Igdir Dagi’nin eteginde kurulmustur. Rakimi 850 metredir. Ilçenin yüzölçümü 946 km2 olup, dogusunda Susehri, kuzeyinde Ordu, Mesudiye, batisinda Tokat, resadiye, kuzeydogusunda Giresun, Sebinkarahisar, güneyinde Zara ve Dogansar ilçeleriyle komsudur. Cografi yapi olarak engebeli ve fazla egimli bir alanda kurulmus olan ilçede tarim arazisi yetersiz olup, genelde orman arazisi hakimdir. Yeryüzü sekilleri itibariyle, tipik Karadeniz Bölgesi özellikleri göstermektedir. Genelde kirik arazi derin vadilerle oyulmus durumdadir. Bu yüzden erozyon ve heyelan tehlikesi vardir. Yüzey sekillerinin bu özelliklerinden dolayi köylerin ilçe ile ulasiminda zorluk çekilmektedir. Iklim olarak Koyulhisar, Iç Anadolu ile Karadeniz Bölgesi arasinda sinir teskil ettiginden özellikle karadeniz iklimi hüküm sürmektedir. Sivas il merkezine oranla kislari daha kisa, iliman ve yagis daha fazla olup, havanin nem orani yüksektir. Iklim ve cografya açisindan Koyulhisar Sivas bölgesinin mesire yeri durumundadir.
Akincilar
AkAkincilar
AKINCILAR
Karadeniz Bölgesi’nde, Sivas İline bağlı bir ilçe olan Akıncılar, doğusunda, Gölova, batısında Suşehri, güneyinde İmranlı, güneydoğusunda Erzincan’a bağlı Refahiye, kuzeyinde Giresun’a bağlı Şebinkarahisar ilçeleri ile çevrilidir. Akıncılar, Karadeniz Bölgesi’nin batı ve iç kesiminde, Yukarı Kelkit Havzasında yer almaktadır. İlçe toprakları engebeli bir arazi yapısına sahip olup, güneyini Kızıldağ engebelendirmektedir. Kızıldağ aynı zamanda ilçenin İmranlı ilçesi ile doğal sınırını oluşturmaktadır. İmranlı-Akıncılar arasında sınır olan Peynirli Tepesidir (3.015 m) ilçenin en yüksek noktasıdır. İlçede Ezbider Ovası dışında, düzlük olarak; Kızıldağ’da Gökalan, Solhun, Hışhış, Beşoluk, Örtülü ve Killik yaylaları bulunmaktadır. İlçe topraklarını Kelkit Çayı ve kollarından Şeyhnigar Çayı sulamaktadır. İlçe topraklarının kuzeyinden kaynaklanan Kelkit Çayı üzerinde bulunan Kılıçkaya Barajı göl alanı, ilçe topraklarının bir bölümü üzerinde bulunmaktadır. Kelkit Çayı’nın bir kolu olan Şeyhnigar Çayı, ilçe topraklarından doğarak yine ilçe sınırları içerisinde Kılıçkaya Barajına dökülmektedir. İl merkezine 96 km. uzaklıktadır. Deniz seviyesinden 900 m. yükseklikteki ilçenin yüzölçümü 392 km2 olup, 2000 Yılı Genel Nüfus Sayım sonuçlarına göre, toplam nüfusu 8.353’tür. İlçe bitki örtüsü bakımından zengindir. Toprakları içinde bulunan Kızıldağ’ın kuzey etekleri çam, gürgen, ardıç ve dağ kavağı türünde ormanlarla kaplıdır. Bu dağlarda otlak olarak kullanılan geniş meralar bulunmaktadır. İlçenin kuzey kesiminde Kelkit Çayı’na kadar uzanan engebeli kıraç arazide otsu bitkilerden meydana gelen stepler vardır. İlçede, Karasal ve Karadeniz iklim özelliklerini gösteren geçiş tipi bir iklim hüküm sürmektedir. Genellikle yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve karlı geçmesine rağmen çoğunlukla yaz aylarında yağmur, kış aylarında vadide sert geçmeyen ve kısa süren bir kış yaşanmaktadır. En yüksek sıcaklık 39C°, en düşük sıcaklık -18C°’dir. İlçe ekonomisi tarım, hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen tarımsal ürünlerin başında, arpa, buğday, şeker pancarı, ay çiçeği gelmekte olup, her türlü sebze ve meyve yetiştirilmektedir. Özellikle elma ve kavun bol miktarda yetiştirilir. İlçe Ezbider Kavunu ile ünlüdür. Hayvancılıkta büyük ve küçükbaş hayvan besiciliğinin yanı sıra arıcılık yaygın olarak yapılmaktadır. Kızıldağ’da alabalık, Kılıçkaya barajı gölü Kelkit ve Şeyhnigar çaylarında sazan ve yayın balığı avı yapılmaktadır. İlçeye bağlı Doğantepe ve Kılıçköy’de krom yatakları vardır. Ancak son yıllarda işletme durmuştur. DSİ kanal çalışmalarında Akıncılar Hınterler mevkiinde linyit kömürüne rastlanmıştır. Ayrıca Eskibağ köyünde Çermik mevkiinde bulunan bir maden suyu kaynağının böbrek ve idrar yolu hastalıklarına iyi geldiği söylenmektedir. Doğantepe Köyünde Bahattinşeyh Türbesi yakınında kaynak olarak çıkan ekşi suyun da böbrek ve idrar yolu hastalıkları ile deri hastalıklarını iyileştirdiği söylenmektedir. İlçenin İlkçağ tarihi ile ilgili yeterli bilgi bulunmamaktadır. Kaynaklarda geçen ilk tarihi Romalılardan başlamaktadır. Malazgirt Savaşı’ndan (1071) sonra Türkmen boylarının yöreye yerleşimi hız kazanmıştır. Kısa bir süre Selçuklu egemenliği altında kalan Sivas’ta Danişmendli Beyliği kurulmuştur (1075). Selçuklu Sultanı Melikşah’ ın Kumandanlarından Emir Danişmed Kelkit havzasını da içine alan geniş bir bölgeyi Selçuklu topraklarına katmıştır. Bu dönemde Türkmen boylarından biri bugünkü Akıncılar İlçe merkezinin 1 km. güneyindeki Söğütlüdere mevkiine yerleşmiştir. Bir söylentiye göre burada özellikle keçi besleyerek geçinen Türkmen boyunun, ilk yıllarda ektikleri mahsuller az olduğundan kurdukları köye Azbiter adını vermişlerdir. Bu sözcük zamanla Azbiter daha sonra Azbider ve Ezbider’e dönüşmüştür. Yine bir söylentiye göre bu Türkmen boyu içerisinde bir anlaşmazlık çıkmış, bir kısmı bugün Akıncılar ilçe merkezinin olduğu yere gelerek yerleşmişlerdir. Bu iki yeni yerleşim yeri konumlarından ötürü Yukarı Ezbider (Ezbider-i Bâlâ), Aşağı Ezbider (Ezbider-i Zir) olarak anılmıştır. 1800 Yıllarında bölgeye gelen Ermeniler Yukarı Ezbider’e ve Aşağı Ezbider’e yerleşmişler ve 1835 yılında Yukarı Ezbider’e ilk kiliseyi yapmışlardır. Aşağı Ezbider’e de bir kilise yapan Ermeniler, bugünkü Manastır denilen yere bir okul ve kilise daha yapmışlardır. Yavuz Sultan Selim İran seferine çıktığında Ezbider önünde otağını kurmuş ve askerlerini burada dinlendirmiştir. Yöre, Fatih Sultan Mehmet’in 1473’te Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan’la yaptığı Otlukbeli Savaşı’ndan sonra Osmanlı topraklarına katılmıştır. Osmanlı döneminde, Şebinkarahisar İlçesi Trabzon Vilayetine bağlı bir nahiye olan Ezbider, 1860 Yılında Suşehri İlçe olduktan sonra Yukarı Ezbider onun Nahiyesi ve Şebinkarahisar da Vilayeti olmuştur. I. Dünya Savaşı yıllarında ve Doğu Anadolu Bölgesi’nde yaşanan Ermeni ayaklanmaları sırasında, burada da karışıklıklar yaşanmış ve sonunda Ermeniler kiliselerini ve manastırı yakarak doğuya kaçmışlardır.
Camoluk
Camoluk
ÇAMOLUK
Cografya
Ilçenin 600 km2 yüzölçümü vardir. Kelkit irmagi kenarinda kurulmus olan ilçe Sebinkarahisar ve Alucra ilçeleri ile Sivas, Erzincan ve Gümüshane ileri sinirlari ile çevrilidir.
Ilçe 6 mahalle ve 29 adet köy yerlesimi bulunmakta, 1997 nüfus sayimi sonuçlarina göre toplam nüfus 10.784, Ilçe merkezinin nüfusu ise 2000 civarinda olup, yapilan arastirmalar sonucu ilçeden büyük göç olayinin yasandigini ortaya çikmis.
Ekonomi
Gölova yolu hariç Ilçeyi diger bölgelere baglayan yollar dahil tüm köy yollari sitabilzedir. Çamoluk ekonomisi tarim ve hayvanciliga dayanmakta olup tarim ürünü olarak bugday basi çekmektedir.
Turizm
Ilçede Turizm çok gelismemis olup ekonomiye bir katkisi yoktur. Daha çok iç turizm hakimdir.
Örf Ve Adetler
Ilçe Örf ve Adet bakimindan sahil ile benzerlik göstermeyip, daha çok dogu anadolu kültürü hakimdir. Bölge halki eski kültürünü yavas yavas yitirmekte, Çok meshur olan El sanatlari arsinda olan Palaza, Dokuma Çanta ve Heybe kaybolmaya baslamistir
